Bazıları neden işçi sınıfı hakkında durmadan konuştuğumuzu merak ediyor olabilir. Kısaca açıklayalım…
İşçi sınıfı, bir ücret karşılığında ülkenin (ve dünyanın) ekonomik yaşamını düzenleyen hizmetleri sağlamak ve malları üretmek için çalışanlardan oluşur. Bir perakende kasiyeri, bir garson, bir paketleyici, bir bakıcı, bir öğretmen, bir hemşire, bir otobüs şoförü, bir temizlikçi, bir kurye veya kazancı olabilirsiniz. Ya da işsiz, yani yedek işçi ordusunun bir parçası olabilirsiniz. Nerede yaşarsanız yaşayın, kim olursanız olun ve hangi faaliyette bulunursanız bulunun hepinizin ortak bir noktası var -hayatta kalmak için emek gücünüzü satmak zorunda olmanız. İster özel hissedarlar ister devlet olsun, üretim araçlarının sahibi olanlar ve karşılığında bir ücret ödeyerek sizin emek gücünüzü istihdam edenler, egemen veya kapitalist sınıfı oluştururlar. İşçiler olarak bu toplumdaki bütün değeri yaratan biz olmamıza rağmen, bundan kapitalist sınıf çıkar sağlar. Bu sınıflar arasında çözülemez bir çıkar çatışması vardır- biz ücretlerimizin ve koşullarımızın iyileştirilmesini isterken, kapitalistler en az masrafla kârlarını artırmak ister.
İşçi sınıfı özgün bir pozisyona sahip- biz çalışmayı bırakırsak bütün sistem durma noktasına gelir. İşsizlik hayaleti bunun olmasını önlemek için kullanılır. Bugün, bizden kilit sektörlerde çalışanlara pandemi sırasında bile soluk alamayacağımız anlamına gelen “zaruri işçiler” adı verildi, onların kârlarını sağlamak için işgücümüzü satmaya devam etmeye zorlanıyoruz, böyle yapmak hayatlarımızı riske atmak anlamına gelse bile. Ve her zaman ekonomi hakkında endişelenen hükümet, şimdi de “zaruri olmayan” sektörlerde bile üretime yeniden başlamak için acele etmekte.
Emek ve sermaye arasındaki bu toplumsal ilişki, modern dünya düzeninin temelini oluşturur. Ancak toplum her zaman bu şekilde organize olmamıştır. 500 yıl önce, toprak sahibinin topraklarında çalışabilmek için ona kira ve zorunlu hizmetlerle ödeme yapan bir köylü olabilirdiniz. 2000 yıl önce kaçırılmış ve efendinize tâbi bir köle olmuş olabilirdiniz. Ve 10.000 yıl önce, kabilenizle ortaklaşa çalışan bir avcı-toplayıcı olabilirdiniz. Hiçbir toplum ebedî değildir, bu da şu soruyu gündeme getirir: Ücretli emekten sonra gelecek nedir ve oraya nasıl ulaşacağız?
Bugün kendimizi güçsüz hissediyor olsak da, eşsiz konumumuz aynı zamanda bu sistemi ve onu savunanları dizlerinin üstüne çökertecek güce sahip olduğumuz anlamına geliyor. Birlikte, toplumu geçmişte başka hiçbir sınıfın yapamadığı bir ölçüde değiştirebiliriz. Kapitalist sınıfın kâr elde etmek için bize ihtiyacı var, ancak bizim hayatın ihtiyaçlarını yaratmak için kapitalist sınıfa ihtiyacımız yok. Geçmişte, kriz zamanlarında işçi sınıfının kendisini özgürleştirmeye çalıştığı, 1871 (Paris Komünü) ve 1917 (Rus Devrimi) gibi tarihler bilincimize yerleşmiş olmalı. Bu girişimler ya zorla ezilerek ya da yönetici sınıfın saflarına çekilerek başarısız olmuş olabilir, bu bize önemli dersler verdikleri gerçeğini değiştirmez.
Son olaylar, kapitalist sistemin köküne kadar çürümüş olduğunu gözler önüne serdi. Emek-sermaye ilişkisinden kaynaklanan çelişkiler daha da ön plana çıktı. Egemen sınıfın fırtınalarda onlara rehberlik edecek bir siyasi pusulası var, biz de kendi pusulamızı bulmak zorundayız. Amacımız, günümüzün ayrı mücadelelerinin acil taleplerini komünizmin tarihsel programına bağlayabilen, işçi sınıfının enternasyonalist bir örgütünün yaratılması için çalışmaktır — “Her bir insanın özgür gelişiminin, herkesin özgürce gelişmesinin koşulu” olduğu devletsiz, sınıfsız, parasız toplum için.
Her grev gözcüsüne ve her protestoya, bugün karşı karşıya olduğumuz çok boyutlu krizleri ciddi bir şekilde ele alabilecek tek perspektif olan sınıf perspektifini getirme nedenimiz bu. Ücretli emek angaryasıyla işsizliğin sefaleti arasında seçim yapmak zorunda değiliz — kazanacak bir dünyamız var!
Yukarıdaki makale Komünist İşçi Örgütü’nün bülteni olan mevcut basım Aurora(no. 52)’dan alınmıştır.
6 Ağustos 2020, Perşembe
(Tercüme: https://petroleuses.medium.com/ict-i%CC%87%C5%9F%C3%A7i-s%C4%B1n%C4%B1f…)