بیماری همه گیر ویروس کورونا، تمام دنیا را زیر ضربت خود گرفته است. این امر، نظم اجتماعی و اقتصادی را که بنظر تغییر ناپذیر میرسید، ناپایدار کرده است. این بیماری، واقعیت ِ روابط اجتماعی این جامعه را که بر استثمار انسان از انسان، تحت نام سود، برپاست، به طرز چشمگیری لخت و عریان کرده است.

پس از سالها کاهش مدام هزینه های رفاهی، نه هزاران، بلکه میلیون ها کارگر، مجبورند با یک سیستم بهداشتی لنگ و ناکارآمد بسر کنند. چنان سیستم درمانی که از درمان همه افراد ناتوان است، و تصمیم می گیرد که از خیر نجات سالمندان و بیماران بگذرد. همان قربانیان فداکار سیستمی که در عین حال، از اینکه همه آنها را، در اواخر و یا فراتر از دهه ۶۰ زندگی شان، وادار به کار کند، هیچ ابایی ندارد.

میلیون ها نفر، کارگران مزدگیر، مجبور هستند هر روز در شرایط بدتر، در محیط های بسیار مضر کار کنند. در این کارخانه ها و محل های کار، هرگونه بحث در مورد خطرات ناشی از این بیماری همه گیر، با مانع منافع کارفرمایان روبرو میشود، تنها چیزی که آنها آنرا مشروع می دانند: سود آنهاست.

اعتصابات طبقه کارگر در سراسر ایتالیا و جهان این سؤال اساسی را مطرح می کند:

زندگی ما علیه سود آنها

این سیستم، هم در شرایط فعلی و هم در دراز مدت، وانمود می کند که همه ما با توجه به نیازهای بهداشتی خود، شهروندان برابر هستیم. واقعیت جاری نشان می دهد که اینگونه نیست.

همه چیز خوب نخواهد شد

حتی اگر این همه گیری، سریع از بین برود، کارگران با شرایط سخت تری روبرو خواهند شد. شیوع کوید ۱۹، بحران جاری را که از سال ۲۰۰۸ بدون یافتن هیچ راه حلی، در جریان بوده است، در سطح ملی و بین المللی تشدید کرده است. سرمایه داری منتظر است تا این بحران بگذرد و به تجارت ِ طبق معمول خود، بازگردد. اما این طبقه کارگر است که تاوان و هزینه های این بحران را خواهد پرداخت. به محض پایان این بیماری همه گیر، دوره جدیدی از کاهش هزینه های رفاهی، استثمار و ریاضت های اقتصادی. باز خواهد شد. به همین دلیل است که هر کشوری خود را با لفاظی های میهن پرستانه و منافع مشترک برای مبارزه با بیماری فراگیر امروز آماده میکند تا فردا خواستار فداکاری به نفع منافع ملی شود.

انقلاب، تنها درمان

اقدامات کارگران طی هفته های گذشته نشان داد که چگونه از طریق امتناع از فداکاری های بیشتر بخاطر کسب سود آنها، می توان مقاومت ضعیف توده کارگران را به مبارزه برای دستیابی به نیازهای خود تبدیل کرد. اما این کافی نیست. از این پس، ما باید دفاع از سلامتی هر کارگر را به چشم انداز دستیابی به یک جامعه متفاوت پیوند دهیم. ما به یک الگوی جدید اجتماعی نیاز داریم که فراوری و تولید را با سلامت انسان در تضاد قرار ندهد. تا حالا هرگز این چنین آشکار، تضاد بین سلامت جمعی و بهزیستی بشریت در تقابل کامل با منطق سود قرار نگرفته بوده است. آن ویروسی که از درون می کشد، سرمایه داری ست. تنها راه مقابله با این بیماری، جایگزین کردن نظام کمونیستی، بجای این سیستم استثمار و مرگ است. این به معنای کوشش برای ایجاد ابزار سیاسی مبارزه طبقه کارگر یعنی حزب بین المللی و انقلابی ست.

ما همیشه به این وظیفه متعهد بوده ایم، اما امروز با توجه به سرعت تغییر اوضاع و اهمیت عنصر زمان، مهمتر از همیشه است. بدیل دیگری برای این سیستم وجود دارد. وظیفه به وجود آوردن آن به گردن همه ماست که از مورد سوء استفاده قرار گرفتن و استثمار خسته شده ایم. بگذار برای قرار ملاقات خود با تاریخ آماده شویم!

کارگران گرایش کمونیست انترناسیونالیستی

هشتم آوریل ۲۰۲۰