بحرانی دیگر در خاور میانه

فعلا تا اطلاع ثانوی، زور آزمایی میان حماس و اسرائیل، با « پیروزی » همه، به پایان رسید. نتانیاهو، با انتخابات پیش رو، به یک نتیجه مهم دست یافته است. او نشان داده است که جزو دار و دسته به اصطلاح بازها (جنگ طلبان )، جانشین شایسته برای شارون و مرد سرنوشت ساز برای مردم اسرائیل است. بر مبناهای انتخاباتی، با توسل به عزم خود برای مقابله مقتدرانه با هر کسی که جرات بزیر سوال بردن مرزهای دولت را کرده باشد، او به زور میخواست نشان دهد،که امنیت این کشور در دستان اوست. این شیوه گفتن او برای این موضوع ست که در گذشته، ابهام و آمادگی حزب کارگر و کادیما برای گفت و گو، راه بجائی نبرده و تنها حزبی که اسرائیلی ها نیازمندند که حول آن جمع شوند، حزب لیکود است. هر راهی که در آن، از توسل به زور صرف نظر شود، تنها به واگذاری کشور داوود به دشمنان فلسطینی منجر خواهد شد. در سطح بین المللی، جنگ کوتاه مدت در برابر حماس، و به دنبال آن پذیرش آتش بس، رشته های ناگسستنی اسرائیل به ایالات متحده آمریکا را دوباره گره کرد و اجازه داد که رئیس جمهور اوباما بی درنگ حمایت بی قید و شرط از اقدامات تلافی جویانه از طریق هوا و دریا علیه شهر غزه را، اعلام کند.

علی رغم ۱۶۰نفر تلفات غیر نظامی و بمباران های ویرانگی که همه نواحی غزه را، نابود کرد، برای حماس نیز، فرصت خواندن سرود « پیروزی » بود. در این نمایش مسخره، انتخابات در غزه، به عنوان هدف اصلی مد نظر نبود، چرا که چنین چیزی در دستور کار نبود، اما نشان دادن این موضوع به مردم فلسطین بود که تنها تیپ عزالدین قسام، جناح مسلح حماس میتواند با موفقیت از پس ارتش صهیونیستی برآید. بدین سان،اعلام « پیروزی »، اهمیت خاص خود را در به چالش کشیدن «ابو مازن» ساف، و امتیاز دهی او به اسرائیل و ایالات متحده، را نیزپیدا میکند و یا به عبارت دیگر، نوعی از محکوم کردن ضمنی خیانت به ناسیونالیسم فلسطینی نیز میباشد.

جنگ غزه، حتی برای رئیس جمهور مصر، مرسی نیز، ارائه فرصت های غیر منتظره بوده است. مرد ِ پس از « فرعون » (یعنی مبارک - مترجم)، و طنطاوی، که پس از پیروزی بی چون و چرای حزب اسلامگرای خود، با حمایت جناح تندرو سلفی های بنیادگرا، محرک ترس و سردرگمی بسیاری شد، باید تائید دوباره خود را از درون اتحادیه عرب و نیز از روی صفحه شطرنج بین المللی خاورمیانه داغون، بدست میآورد. پس از اظهارات مبهمی که در آن مرسی آرزوی خود مبنی بر احترام به تمام موافقت نامه ها (با اسرائیل و ایالات متحده آمریکا) و بالاتر از همه پیمان کمپ دیوید را اعلام کرد، او امکان بازبینی برخی از نکات را برای خود محفوظ نگاه داشت. به عبارت دیگر، در صورتی که ایالات متحده تامین مالی ارتش بدون طنطاوی را ادامه دهد و مصر ِپس از مبارک را، متحد وفادار خود در نظر بگیرد، مطلقا هیچ چیز دیگری اتفاق نخواهد افتاد، اما اگر از طرف دیگر، رژیم جدید مصر به گوشه ای رانده شود، آنوقت تعادل قدیمی بهم خواهد خورد. مرسی، کاملا بین دو صندلی گیر کرده است، اعلام میکند که مردم مصر هرگز برادران فلسطینی حماس خود را، رها نخواهد کرد، با بازگشایی عبور رفح اجازه میدهد که پناهجویان بتوانند فرار کنند، در حالی که در همان زمان تونل هائی که غزه را به صحرای سینا متصل میکند میبندد تا مانع عبور سلاح و شبه نظامیان جهادی شود، برای یافتن راه حل مسالمت آمیز، کاملا خود را به مذاکرات پایبند و متعهد میکند تا درجه وفاداری خود را به ایالات متحده آمریکا نشان دهد.

علاوه بر این، یک عامل فوق العاده مهم را باید در روابط بین مصر و اسرائیل، خاطرنشان کرد: وجود خط لوله ال اریش در سینا، که حامل گاز به شهر اسرائیلی اشکلون در دریای مدیترانه است. خط لوله گاز عربی از ال اریش در شمال سینا آغاز شده و به دو شاخه تقسیم می شود. شاخه اصلی از خلیج عقبه در بخش جنوب سینا، عبور کرده و سپس در شمال در امتداد رود اردن، گاز مورد نیاز اردن، لبنان و سوریه را تغذیه میکند. شاخه دوم، خط لوله ال اریش به اشکلون در امتداد نوار غزه، بر اساس یک قرارداد امضا شده در سال ۲۰۰۵ بین شرکت برق اسرائیل و شرکت گاز شرق مدیترانه مصر (EMG) تا اسرائیل ادامه پیدا میکند. این قرارداد از ماه مارس سال ۲۰۰۸ به اجرا در آمد. توافق مصر و اسرائیل، انرژی مورد نیاز اسرائیل را به حجم ۱/۷ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی در هر سال از طرف شرکت گاز شرق مدیترانه مصر تأمین میکند که برای یک دوره پانزده ساله منعقد شده است. علاوه بر این، امکان افزایش عرضه ۲۵ درصدی گاز و گسترش قرارداد برای پنج سال دیگر را نیز فراهم میکند. با این حال، گروه های جهادی، آسیب های جدی را بر خط لوله تحمیل کرده اند، بطوریکه تا به حال، بمدت سه ماه، جریان این گاز قطع شده و به طور جدی عرضه ۴۰ درصد انرژی به اسرائیل را به مخاطره انداخته است.

به این ترتیب دولت تل آویو برای یافتن گزینه، برای سنتاً کمبود منابع انرژی خود، بهره برداری از میدان های ساحلی گاز طبیعی دالیت، تمار و لویاتان در مساحت دریایی سواحل حیفا، به شدت در تلاش است. میادین مورد نظری که قبلا توسط سرمایه گذاری مشترک به رهبری شرکت اسرائیلی دلک ( Delek ) و انرژی نوبل تگزاس کشف شده است. با این حال، این با توجه به درگیری با لبنان و قبرس (جانب ترکیه) و این واقعیت که ترکیه نیز خود بر این میادین ادعا دارد، هنوز یک امکان دور از دسترس میباشد. بنابراین خط لوله ال اریش به اشکلون، کماکان معضل اصلی برای اسرائیل است.

در این معنا، مسئله انرژی، یک بار دیگر، ویژگی های اصلی « جنگ کوچک در غزه » را شکل میدهد. برای اسرائیل کاملا ضروری بود که تصریح کند که عرضه انرژی باید ادامه یافته و از هر گونه حمله در امان باشد و دولت مرسی این را باید تضمین کند، حتی علیه حماس یا هر نیروی بنیادگرای دیگر، چیزی که « فرعون » جدید، تمایل به انجام این کار را نشان داده است.

اینکه بازنده گان اصلی، غیرنظامیان، کودکان، کارگران، دهقانان، کارگران و همه طیف های محرومان بوده اند، در منطق برخورد منافع ملی، از اهمیت کوچکی برخوردار است.

تمام اینها، فقط به نفرت بیشتر از همدیگر ِ میان اسرائیلی ها و فلسطینی دامن میزند، آنها را حتی بیشتر، به طرف بنیادگرایانی، چون حماس و حزب لیکود پرتاب میکند و آنها را از چشم انداز بین المللی، یعنی برداشتن مرزها و سرنگونی جامعه طبقاتی، بیشتر دور میکند.

بنابراین، یک بار دیگر، جنگ خود را بعنوان بهترین سلاح بورژوازی برای تفرقه میان طبقه کارگر نشان میدهد و آنها را در مقابل یکدیگر قرار داده و ناسیونالیسم را تحریک میکند.

در برابر تجاوز نظامی اسرائیل و بر علیه ناسیونالیسم حماس، اتحاد کارگران و محرومان فلسطینی و اسرائیلی، برای یک جامعه بدون طبقات و بدون مرز، بازگشت به مسیر مبارزه طبقاتی ضروریست. در مقابله با ویرانی های ادامه دار جنگ، تعقیب منافع ناسیونالیستی، سرمایه داری که نفس نفس زنان هنوز هم به کاشت ترور و مرگ ادامه میدهد، این تنها راه حل پیشروست.

اف دی

Címkék