Doğu’da ve Batı’da Emperyalist İkiyüzlülük

Kurbanların çoğunluğunun çocuk olduğu Gazze’deki ölü sayısı arttıkça, emperyalist reelpolitiğin çifte standartları gözler önüne seriliyor. Egemen sınıflarımıza göre bazı hayatlar diğerlerinden daha değerlidir. Hangi vahşetin nerede konuşulacağına ekonomik, siyasi ve askeri ittifaklar karar veriyor. Bunu görmek için BM’nin son dönemdeki bazı çatışmalara dair kararlarındaki farklı oy bloklarına veya dünya genelindeki ana akım medyanın bu çatışmaları nasıl verdiğini karşılaştırmanız yeterli. Daha da güzeli, saygın dünya liderlerimizden sadece birkaçının ikiyüzlü tepkilerine bakalım:

* ABD Başkanı Biden daha önce Ukraynalı sivillerin öldürülmesini "savaş suçu" olarak nitelendirmişti, ancak 7,500'den fazla Filistinlinin ölümünün rapor edilmesine karşılık olarak rakamlara "güvenmediğini" söyledi. Rejimi İsrail'in "kendini savunma hakkı" olduğunu iddia ediyor.

* Rusya Devlet Başkanı Putin Gazze'deki "feci" sivil ölümlerinden söz ederken, Ukrayna'daki (resmi rakamlara göre 10,000 olan ancak çok daha yüksek olabilecek) tek bir sivil ölümünde dahi sorumluluk kabul etmedi.

* Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan İsrail'i "işgalci" ilan etti ve Filistinlilere yönelik "katliamı" kınadı. Aynı zamanda rejimi Irak ve Suriye'deki Kürt bölgelerini düzenli olarak bombalamaya devam ediyor.

* Kendi ülkesindeki kitlesel protestoları acımasızca bastırdıktan sonra (bu esnada en az 500 kişi öldü), İran Cumhurbaşkanı Ebrahim Raisi şimdi İsrail'in "savaş suçlarını" kınıyor ve "meşru müdafaa hakkına" sahip olanların Filistinliler olduğunu ilan ediyor.

Bu tür açıklamalar sürpriz olmamalıdır. Kapitalist ahlak, bir halkla ilişkiler çalışmasından öteye gitmez. Savaş sırasında, halkı ortak bir düşmana, her kim olursa olsun, karşı toplamak için kullanılır. Çatışan taraflardan her biri diğerinin "savaş suçlarını" kınar. Batı için Ukrayna vatandaşlarına su ve elektrik verilmemesi Rusya'nın "savaş suçuydu”, ne var ki İsrail'in Gazze'de uyguladığı aynı topyekün savaş politikası haklı bulundu. Çeşitli "haklar" (meşru müdafaa, kendi kaderini tayin hakkı, vb.) uygun olduğunda gündeme getirilir ve gerektiğinde reddedilir. Bu "haklar" uluslar arasındaki emperyalist ilişkilerin şiddet içeren gerçekliğine bir düzen ve rasyonellik cilası kazandırmak içindir. Ancak uluslararası politikayı asıl belirleyen pazarlar, hammaddeler, teknoloji, toprak ve karlar üzerine olan mücadeledir. Karşılıklı "etnik temizlik" ve hatta "insanlığa karşı suçlar" ve "soykırım" suçlamaları da işte bu siyasi bağlamda gerçekleşmektedir. Sadece son üç yıl içinde en az dört çatışma çeşitli rakip kaynaklar tarafından bu terimlerle tanımlandı: Tigray, Ukrayna, Nagorno-Karabağ ve şimdi de Gazze. Etnik olarak hedef alınan toplu katliam ve kitlesel sürgünler de etnik ve aşiret bağlılıklarına dayalı sömürge sonrası rejimlerin doğal bir ürünüdür, ancak sistemin çarpık mantığında bu tür olaylar emperyalist rekabetin bir parçası haline gelir. Modern savaşta insani kaygılar bile çatışmayı körükleyen siyasi bir silaha dönüşüyor, zira kapitalist aktörler bunun uluslararası yaptırımların ya da mağdur olarak görülen tarafa yardım için dış müdahalenin habercisi olabileceğini biliyor.

Enternasyonalist komünistler için, Gazze'de, Bakhmut'ta, Dağlık Karabağ'da ya da başka herhangi bir yerde, şu anda dünyanın üzerine salınan dehşetin suçu, doğrudan çürümüş emperyalist kapitalist yapının kapısında yatmaktadır. On yıllardır kar açlığı çeken bir sistemin krizinin askeri çatışmaları nasıl arttıracağı konusunda uyarılarda bulunduk. Şimdi bu savaş dürtüsünün gerçek hayattaki sonuçlarını görüyoruz: roketler ve insansız hava araçlarıyla yok edilen şehirler ve köyler, küresel tedarik zincirindeki aksamalar, protestoların bastırılması ve zorunlu askerlik, cephe hatlarında katliamlar ve sivillerin kitlesel olarak yerlerinden edilmesi. Kurbanlar, "kendi" ulusları için ölmeye ve öldürmeye zorlananlar, küresel işçi sınıfıdır.

Şu ya da bu kapitalist aktör tarafından dikte edilen diplomatik çözümler yalnızca kaçınılmaz olanı erteleyebilir. Düşman kapitalist devletler arasındaki ekonomik ve askeri rekabete dayalı bir sistemin çelişkileri, bu sistem çerçevesinde çözülmeyecektir. Enternasyonalist komünistler "ateşkes" çağrısı yapmazlar, "demokrasi" ya da ulusların "hakları" için çağrıda bulunmazlar, bunun sebebi merhametsizlik ya da tarafsızlık değil, sistemin gerçekte ne olduğunu görmeleridir. Tek bir çıkış yolu var: işçilerin "savaşı terk etmeleri", tüm sınırları aşarak kardeş olmaları, sınıf kardeşlerini öldürmeyi ve sakat bırakmayı reddetmeleri, öfkelerini gezegenimizi yavaş yavaş yanan bir dünyaya dönüştürmekten sorumlu egemen sınıflara yöneltmeleri. Bütün şehirleri yerle bir eden, savaşmayanları savaşanlara oranla daha fazla öldüren bu emperyalist topyekûn savaşlarda taraf tutmak yerine, görevimiz bu savaşların bizi nereye götürdüğüne işaret etmektir. Eninde sonunda bu, daha küresel bir çatışmaya giden yol olacaktır.

Gazze, İsrail, Ukrayna ve Dağlık Karabağ halklarının başına gelenler, "kendi" rejimlerini desteklesinler ya da desteklemesinler, sizin de yakınınızda bir yere gelecek. Burjuvazi arasındaki kinizm tüm çıplaklığıyla gözler önünde. Zulüm, ikiyüzlülük ve sermayenin sözcülerinin kendine hizmet eden, sahte duygusal endişe gösterilerinin bir bileşimi. Videolar ve fotoğraflar, kurbanların tanıklıkları, harabeye dönmüş Gazze, sosyal medyada herkes tarafından görülüyor. Şu anda pek çok kişinin görüşü Filistin bayraklarıyla karartılmış olsa da, bu durum tüm işçiler için bir uyanış çağrısı olmalıdır - kapitalizmin insanlık için hazırladığı gelecek budur.

Şu anda yaşanan çatışmalar bize kapitalist barbarlığın neye benzediğini göstermektedir. Alternatifimiz, ne kadar uzak görünürse görünsün mümkün olan tek alternatif, sosyalizm olarak kalmalıdır. Sınıf savaşından başka hiçbir savaş bu tür vahşetleri üreten sistemi sona erdiremez.

-- Dyjbas _

Komünist İşçi Örgütü (CWO-ICT) _

28 Ekim 2023

Notlar:

Resim: Wafa & APAimages (CC BY-SA 3.0), https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Damage_in_Gaza_Strip_during_the…