ایران: جنگ طبقاتی علیه تشبثات امپریالیستی

مقاله زیر پیش از اعلام روز سه شنبه ۸ مه که ایالات متحده از برجام ( برنامه جامع اقدام مشترک ) خارج میشود، نوشته شده است، برجام، برنامه ایکه هدفش جلوگیری از برنامه هسته ای ایران از غنی سازی اورانیوم برای تولید بمب بود. گرایش کمونیست انترناسیونالیستی، در مورد عواقب گسترده این اقدام یک جانبه توسط ایالات متحده بعدا توضیح خواهد داد، اما تا آنجا که به رژیم ایران بر میگردد، حداقل در کوتاه مدت، مصداق عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد، شد. همانطور که این مقاله روشن می کند، ایدئولوژی ورشکسته اسلامگرای رژیم دارد به خط آخر نزدیک میشود. کارگران دیگر به سادگی حاضر نیستند که برای جاه طلبی های امپریالیستی حاکمان، قربانی شوند.

به یک معنا، اقدامات کارگران ایران و لفاظی های امپریالیستی جنگجویانه که در اکثر اوقات خود را در اقدامات ترامپ نمایان میکند، هر دو محصول بحران اقتصادی جهانی است که دهه ها خود را در پشت سر بدهی ها و شکل گرفتن سرمایه های ساختگی و جعلی‌، پنهان کرده است. امروزه، حتی کارشناسان مالی رسانه های جمعی در سراسر جهان، بی رونقی و رکود سیستم را تائید میکنند. از سال ۱۹۷۹ کارگران شاهد کاهش سهم خود از تولید ناخالص داخلی بوده اند، اما تا کنون چندان به مقابه بر نخواسته بودند. با این حال، پس از دهه ها تکه تکه شدن و جابجایی، اولین نشانه ها (همانند ایران) وجود دارد که آنها بیشتر از این تحمل نخواهند کرد. (برای مطالب بیشتر در این زمینه، به اعلامیه ماه مه علیه ملی گرایی و جنگ رجوع کنید).

از سوی دیگر، سرمایه داران در حال حاضر به محدود شدن انتخاب هایشان می اندیشند و خارج شدن از توافق هسته ای ایران، نشانه ای از انتخاب یکی از گزینه های آنهاست. با افت و رکود اقتصاد جهانی، قدرت ها، برای بدست آوردن سهم خود از مقدار سود کمی که تولید میشود، سخت میجنگند. و البته ناسیونالیسم حیله گر در همه جا شبیه هم کار می کند. به همان شکلی که کارگران سفید پوست آمریکایی پشت سر « اول امریکا» ایستادند، رژیم ایران که تحت فشار طبقه کارگر خود قرار گرفته، در برابر کارگران اعتصابی می تواند با کارت وحدت ملی بازی کند. در بهترین حالت، مخالفت خیلی تحمل نمی شود، اما در شرایط جنگی، اصلا تحمل نخواهد شد. بخش های خاصی از رژیم حول خامنه ای و سپاه پاسداران (که اکثریت اقتصاد را کنترل می کنند) از تصمیم ترامپ استقبال خواهند کرد. ایران تا کنون از برجام، خیلی کم بهره مند شده است، زیرا ایالات متحده هنوز تحریم ها را اعمال می کند و در نتیجه، شرکت های اروپایی و ژاپنی از سرمایه گذاری در ایران هراس دارند، که نکند در آینده در لیست سیاه آمریکا قرار گیرند. بنابراین محافظه کاران ایرانی آماده هستند که شاهد لغو توافقنامه باشند و به تولید سلاح بازگردند که بتوانند در مقابل تنها قدرت هسته ای دیگر منطقه - اسرائیل (که در کنار عربستان سعودی، رژیم فعلی ایالات متحده آن را به رسمیت میشناسد) قد علم کنند. خلاصه این یک گام دیگری ست به سوی جنگ که تنها میتواند با دستور کار طبقه کارگر در برابر تدارک جنگ ناسیونالیستی، مقابله شود. مثل همیشه شعار ما « جنگ، فقط جنگ طبقاتی » ست و ما بسیار امیدواریم که کارگران شجاع در ایران این سیاست را پیشه خود کنند.

سازمان کارگران کمونیست

نهم ماه مه ۲۰۱۸

کارگران و به تمسخر گرفتن شعار های « ضد امپریالیستی » رژیم

در حالیکه رهبران رژیم جمهوری اسلامی، در آستانه ۴۰ سالگی تاسیس این رژیم، با دبدبه و كبكبه مغرورانه و گستاخانه از پیشروی های امپریالیستی خود، از صبح تا شب در بوق و کرنا می‌دمند و یاوه گوئی خود در باره « الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت »، « تمدن اسلامی ایرانی » ….. را به عرش اعلا رسانده اند و همزمان درحالیکه اپوزیسیون رنگارنگ این رژیم بدنبال اهداف رفرمیستی و ناسیونالیستی خود، مشغول چانه زنی و گدایی سهم خود از این هیئت حاکمه اند، بنظر میرسد که طبقه کارگر آرام آرام بدنبال اعتصابات روزافزون چند سال اخیر (۱) و مشخصا در ادامه اعتراضات دی ماه سال گذشته، (۲) مستقل از جناح های رژیم و در فضای در حال تغییر سیاسی ایران با شعارهای متفاوت از گذشته، ورود کرده باشد. این ورود را در وحله اول میتوان با نوع شعار هائیکه در اعتصابات کارگری چند ماه گذشته، در چندین جا، سر داده شده، مشاهده کرد. ساختار این شعارها چیزی جز اعلام انزجار از شعار های « ضد امپریالیستی » رژیم، در شکل طنز و به تمسخر گرفتن آنها نیست.

عمیق تر شدن نیش بحران و بن بست سیاستهای هر دو جناح

در آغاز هر سال، رهبر جمهوری اسلامی، در پیام تبریک خود، سال نو را با عناوین مختلف نامگذاری میکند. مقایسه عناوین مذهبی دهه اول، همچون « امام خمینی»، «امام علی»، «عزت و افتخار حسینی»، «پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله» ....با عناوین اقتصادی ده سال بعدی همچون «همت مضاعف و کار مضاعف»، «جهاد اقتصادی»، «تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی»، «اقتصاد مقاومتی: تولید- اشتغال» ....، نه تنها جایگاه واقعی و ارزش گفته « اقتصاد برای خر است » بنیانگذار جمهوری اسلامی، آیت الله خمینی، را در تاریخ، به روشنی بیان میکند، از طرف دیگر اما، حاکی از حقیقت دیگری ست و آن اینکه تداوم بحران اقتصادی و عمیق شدن نیش روز افزون آن، سبب شده که این نامگذاری های عناوین اقتصادی، کار و اشتغال بخود گیرند، هر چند که عوام فریبانه نیز باشند.

حالا اقتصاد دغدغه اصلی و روزمره رژیم شده است. « اقتصاد مقاومتی » (۳) که رهبر ایران آنرا در چند سال گذشته مدام موعظه کرده، در همان شکل و شمایل موعظه پا را از مسجد و اماکن مذهبی بیرون نگذاشته است، غیر از این نیز نمیتوانست باشد. او که برای سال ها، وجود مشکلات اقتصادی را به دشمنی غربی ها ربط داده و توانسته این رژیم را به قیمت تباهی زندگی چندین نسل از کارگران و زحمتکشان چند صباحی رو پا نگه دارد، حالا شاهد تنگ شدن عرصه برای رژیم جمهوری اسلامی میباشد. آگاه از بی ثمری و بیفرجامی برجام، بی رمقی اقتصاد، رشد روز افزون بیکاری و از همه مهمتر، آگاه از اینکه کفگیر کاملا به ته دیگ رسیده و یاوه گویی های او و امامان نماز جمعه، و مبلغین ریز و درشتش دیگر پشیزی برای مردم ارزش ندارند، اینبار با ترفند جدیدتری به صحنه آمده است. او در ۱۶ بهمن در دیدار با اعضای « ستاد مرکزی کنگره چهارده هزار شهید جامعه‌ کارگری کشور »، اعتراضات کارگری را به ضد انقلاب ربط داد، او چنین گفت:

« بنده بارها این را در سخنرانی‌ها، خطاب به کارگران عزیزمان گفته‌ام که ضدانقلابِ کشور از اول چشمش به کارگرها بود بلکه بتواند جامعه‌ کارگری را به‌نحوی علیه جمهوری اسلامی تحریک کند؛ از روز اوّل یعنی از همان روز پیروزی انقلاب، این حالت وجود داشت..................یکی از کارهای اساسی دشمنان ما این است که شاید بتوانند در کارخانه‌های ما، در مجموعه‌های کارگری ما، بخصوص مجموعه‌های بزرگ، یک رکودی، لنگی‌ای از سوی کارگران به وجود بیاورند؛ کارگرها را [به این کار] وادار کنند. و کارگران ما در طول این سال ها همیشه مقاومت کرده‌اند، همیشه ایستاده‌اند، همیشه با بصیرت، دست دشمن را رد کرده‌اند و اینها خیلی مهم است.» (۴)

او در این سخنرانی راجع به همه چیز صحبت کرد بجز از مشکلات روزمره کارگران. او به روزهای اول انقلاب رجوع کرد که چطور کارگران از رژیم دفاع میکردند و داوطلبانه در جنگ شرکت کردند ....... راستی چه نیازی او را وادار کرده که دوباره با رجوع به روزهای اول انقلاب و گفتن حکایت های تکراری، سعی کند، عواقب دست زدن به اعتصاب، کم کاری .... را با ربط دادن به دشمنان به آنها یاد آوری کند؟ این سخنان نشانگر چیزی جز از هراس او از جنبش کارگری نیست. او از پتانسیل جنبش کارگری بخوبی آگاه است. او خوب به بیاد دارد که چگونه اعتصاب کارگران نفت در سال ۱۳۵۷ رژیم شاه را بزانو درآورد. او خود را به کوچه علی چپ میزند و فکر میکند که در عرض این چهل سال کارگران هیچ تجربه ای کسب نکرده و لابد دوباره قراره که عکس آقا رو در ماه ببینند. نه حضرت آقا، آن صبو بشکست و آن پیمانه ریخت. چنان حرف میزند که انگار در این مملکت چیزی بنام دستمزدهای معوقه، سرکوب مداوم کارگران و زندانی کردن فعالین کارگری، بیکار سازی های وسیع ... اصلا وجود خارجی ندارد. وقتیکه کارگران معدن طلای « آق‌دره » را صرفا بخاطر مطالبه حقوقهای معوقه در روز روشن شلاق میزدند (۵) حضرت آقا کجا تشریف داشتند؟ ایا برای سلامتی کارگران مشغول دعا بودند؟

بدون شک وجود اوضاع نابسامان، حالا رژیم جمهوری اسلامی را وادار کرده که تعارفات را کنار گذاشته و با مرتبط کردن اعتصابات کارگری ... به دشمن و ضدانقلاب، نه تنها میخواهد با دادن آدرس غلط، خود و رژیم جمهوری را بی تقصیر جلوه دهد، بلکه همزمان زمینه سرکوب را آماده کند. مثل همیشه در روزهای اولیه اعتصاب و تظاهرات، حضور ارازل و اوباش و یا همان لباس شخصی ها در کنار اعتصابیون و معترضین و ورود سپاه در مراحل بعدی نه تنها محتمل که حتمی ست.

اما جناح های دیگر هم موقعیت چندان بهتری ندارند. غول چراغ جادویی، یعنی همان برجام که قرار بود اوضاع اقتصادی را بهبود بخشد، نه تنها که نکرد بلکه خود به موضوع مناقشه تبدیل شده است، حالا سخن از اعتدال و تدبیر، برای ملیون ها کارگر و زحمتکش چیزی جز یاوه گوئی نیست. اگر هم از قَبَلِ برجام فرجه و فرصتی فراهم شده باشد، در بست در خدمت هیئت حاکمه بوده و بس. فقط در عرض یکماه اخیر ارزش ریال ۳۰ درصد سقوط کرده است. برای دولت اعتدال گرا، اگر هم در این روند مستقیما دخالت نداشته باشد ( که فرض ناموجهی ست ) سبب خیر شده است، مشکل بودجه دولت حل شد. (۶ ) اما ۱۰/۴ درصد افزایش حقوق حداقل که در حساب و کتاب رفرمیست ها، دستاورد محسوب میشود، در یک چشم بهم زدن دود شد و رفت هوا. تازه از این میگذاریم که در درجه اول، اثرات اعتراض‌های گسترده بهمن ماه گذشته و اعتراضات مداوم کارگران در طول سال ۱۳۹۶ نسبت به تضییع حقوق صنفی شان، دلیل اصلی موافقت دولت با این افزایش بود.

این اوضاع و احوال نامید کننده و شکسته شدن جو ترس، همزمان با اعتراضات کارگری، سایر اقشار مختلف اجتماعی را نیز روانه اعتراضات خیابانی کرده است. برداشتن روسری توسط دختران، که به دختران خیابان انقلاب شهرت یافته اند، اعتراضات برای هویت ملی، محیط زیستی، کشاورزان .....و غیره در حال افزایش است. برای طبقه کارگر حیاتی ست که استقلال طبقاتی خود را حفظ کرده و با یکدندگی به اینکه در چشم انداز انترناسیونالیستی آینده فقط به حکومت شوراها تعلق دارد، اصرار ورزد و با پیشروی و بکار گرفتن ابتکارات تازه، مطلوبیت حکومت شورایی را بعنوان تنها آلترناتیو انسانی و ممکن برای مدیریت جامعه، به روشنی نشان دهد. و بکار گرفتن ابتکارات تازه ؟

و این چنین آغاز شد .....

اولین بار دو‌شنبه ۱۶ بهمن‌ماه ۹۶ کارگران خشمگین کارخانه هپکو اراک در اعتراض به عدم پرداخت مطالبات ۸ ماهه خود در خیابان‌های اراک، با شعار طنز گونه تلخ ِ « مرگ بر کارگر، درود بر ستمگر »، دست به راهپیمایی زدند. در روزهای بعدی با شعار کنایه آمیز دیگر، « کارگر بیچاره، اعدام باید گردد. مفسد اقتصادی آزاد باید گردد. » به اعتراضات خود ادامه دادند. این شعارها در جاهای دیگر نیز طنین انداز شد. با گذشت چند هفته لبه شعارها تیزتر شد و به تمسخر گرفتن شعار های « ضد امپریالیستی » رژیم، « حقوق ما رو نمیدهند، مرگ بر آمریکا » رسید. با گذشت چند هفته کنایه ها کنار رفت و مستقیم مسولان مورد خطاب قرار گرفتند « امام جمعه به گوش باش، ما کارگریم نه اوباش » و یا « دشمن ما همینجاست، الکی می‌گن آمریکاست ». اینکه این شعارها یکنواختی جو اعتراضات را به هم زده، شکی نیست و در این نیز که کل جامعه از این شیوه شعار دادن بهت زده و نظرها بسوی جنبش کارگری معطوف شده، نیز شکی نیست، آنچه میماند تاثیر آن بر روند مبارزه در ماهای اینده است. آیا فصل جدیدی در مبارزه طبقه کارگر در حال گشوده شدن است ؟

بن بست ناسیونالسیم و چشم انداز انترناسیونالیستی

یک نبش اصلی دکان جمهوری اسلامی، از روز اول باز شدنش، سر دادن دیوانه وار شعار های « ضد امپریالیستی » بود که در این ۴ دهه هیچ وقت تعطیلی نداشته است. رهبر جمهوری اسلامی معنای واقعی این شعارها را در تاریخ دوم اردیبهشت ۱۳۹۲ در دیدار جمعی با بانوان حوزوی و دانشگاهی برملا کرد. او نه امپریالیسم، نه دولت ها و هیئت حاکمه دولت های غربی را، بلکه نژاد پرستانه و وقیحانه غربی ها را وحشی خواند. او چنین گفت:

غربیها، یعنی بخصوص نژادهای اروپایی، نژادهای وحشیاند؛ اینها ظاهرشان اتو کشیده و کراوات زده و ادکلن زده و اینهایند امّا همان باطن وحشیگری‌ای که در تاریخ وجود داشته هنوز هم در اینها هست؛ راحت آدم میکشند، خونسرد جنایت میکنند (۷)

اینکه این چنین گفتارهائی، توسط « رهبر معظم » کشوری گفته شود که بالاترین رقم اعدامی در دنیا را دارد، صرفا میتواند نشانگر وفور وقاحت در میان این جماعت باشد. به هر حال، این اظهارات مشعش تا چه اندازه برای مصرف تبلیغات داخلی گفته شده باشد و یا منبعث از افکار ارتجاعی شان باشد، فرقی نمیکند، برای طبقات حاکم، بیگانه هراسی و نفرت از « دیگران » در جهت و همسو با منافع طبقاتی شان بنا شده است. در گرفتن هدیه نسخه قران از پوتین، نه صحبت از وحشیگری غربی ها بود و نه ظاهر اتو کشیده و کراوات زده او مورد سوال، چه که او برای شرکت در سومین اجلاس مجمع کشورهای صادر کننده گاز در تهران حضور داشت. به همین سادگی، آنچه که مد نظر بود و هست اتحاد و همخوانی منافع هر دو هیت حاکمه در این مقطع زمانی ست، همین و بس. همین قضیه در مورد جناح دیگر رژیم و هم چنین اپوزیسیون در انتظار قدرت نیز صدق میکند. ستایش دمکراسی آنها چه از روی عوامفریبی باشد و چه از روی توهم، باز هم فرق نمیکند، برای اپوزیسیون، تفاوت فرهنگی، تکثر گرایی و اراجیفی از این قابل، بیشتر از هر چیز دیگر در راستای منافعشان بوده و هست.

در یک کلام طبقات حاکمه چه در قدرت و چه در انتظار قدرت، منافع خود را در نفاق مردم بصورت کلی و مشخصا طبقه کارگر میبینند. برای نمونه، بسیار جالب بود که در تظاهرات ۱۳۸۸، در اطراف دانشگاه تهران، طرفداران جنبش سبز در مخالفت با جناح دیگر شعار مرگ بر روسیه میدادند و طرفداران جناح دیگر در تقابل با آنها شعار مرگ بر امریکا را سر میدادند. سیاستی که هر دو جناح، هنوز هم، سعی میکنند با استفاده از آن در درون طبقه کارگر دو دستگی ایجاد کنند. نمونه دیگر آنرا میشود در شعار « نه لبنان نه غزه جانم فدای ایران » دنبال کرد. یک جناح ریاکارانه تحت حمایت از فلسطینیان، نفرت از اسرائیلی ها را دامن میزند، و جناح دیگر با « دمکراتیک » قلمداد کردن حکومت اسرائیل و تروریست بودن حماس، منکر شرایط اسف بار کارگران فلسطینی میشود.

رزمندگان کمونست و رفقای کارگر

پیروزی رژیم اسد در سوریه نه تنها پیروزی برای کارگران سوریه نیست، بلکه هیچ گرهی از مشکلات طبقه کارگر ایران را نیز باز نخواهد کرد. پیروزی دار و دسته های طرفدار غرب نیز نه برای کارگران آمریکایی چیزی را به ارمغان خواهد آورد و نه بری کارگران اسراییلی و عربستانی. اگر این مسئله صرفا در درون خود طبقات حاکمه میماند، ما را با آن کاری نبود. اما نکته اینجاست که این اختلاف ها به درون مبارزه طبقه کارگر نیز کشده میشود. اینجاست که سیاست های انترناسیونالیستی در مقابل هر گونه نفرت پراکنی و بیگانه هراسی، باید قد علم کند. منافع طبقه کارگر چه در امریکا و چه در روسیه، چه در ایران و چه در عربستان، چه در اسرائیل و چه در فلسطین، .....در همه جا یکی ست و آن برچیدن مرزهای ملی ست.

سیاست های هر دو جناح جمهوری اسلامی با پشتیبانان بین الملی شان، تمامی فراخوان های رفرمیستی دو دهه اپوزیسیون هات رنگابرنگ، همگی بگل نشسته است. آنهمه های و هوی برجام نه تنها منجر به رونق اقتصادی نشد و نه تنها نتوانست که سایه جنگ را از روی ایران بردارد، درست برعکس حالا فلسفه وجودی اش خود به عامل جنگ افروزی تبدیل شده است. سرمایه داری دیر زمانیست که رل تاریخی خود را پشت سر گذاشته. حتی در انجام همان رفرم های محدود خود کاملا ناتوان و فلج شده است، بشکل ظاهری هم قادر نیست حتی به تعهدات ارتجاعی خود پابند باشد، نهاد های بین الملی اش فاقد هر گونه توانیست که خودشان برای آن قائل شده بودند و تنها میشود بسیاق کارگران ایرانی آنها را به مسخره گرفت.

ما صرفا به گفتن دوباره آنچه در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۳ در مقاله اتحاد هیئت حاکمه حول دیپلماسی هسته‌ای حسن روحانی نوشتیم، در اینجا بسنده میکنیم :

« چه مذاکرات هسته ای ایران با کشور های غربی به نتیجه برسد و چه در همان بن بست یک دهه پیش باقی بماند، چه ایران صاحب تکنولوژی هسته ای بشود و چه از این کار ممانعت گردد، هیچ کدام اینها کوچکترین خللی در سمت و سوی گرایش عمومی جهان سرمایه داری بطرف جنگ بوجود نخواهد آورد. هیچ کدام از اینها به بیکاری و فقر و فلاکت پایان نخواهد داد. تنها راه برون رفت از این وضعیت همان تشدید مبارزه طبقاتی و تشخیص این حقیت است که رهائی ما بمثابه گردانی از پرولتاریای جهانی در گرو رهایی گردان های دیگر پرولتاریا نهفته است. در هیچ برهه ای از تاریخ، سرنوشت ما تا به این اندازه بهم گره نخورده و هرگز تشکیل حزب انترناسیونالیستی تا این اندازه ضرورت حیاتی نداشته است. » (۸)

دامون سعادتی پنجم مه ۲۰۱۸

(۱) http://www.bbc.com/persian روزی ۱۷ اعتراض در ایران، از روز کارگر تا روز کارگر

(۲ ) http://www.leftcom.org/fa اعتراضات ایرانیان بر علیه ریاضت اقتصادی

(۳) http://www.leftcom.org/fa بحران در ایران

(۴) http://www.bbc.com/persian آیت‌الله خامنه‌ای: بارها گفته‌ام ضدانقلاب از اول چشمش به کارگرها بود

(۵) http://www.leftcom.org/fa روزی که « خدا » را شلاق زدند

(۶) در ایران، بودجه دولت با دلار محاسبه میشود و دولت تنها منبع تامین دلار (فروش) به بازار است. از آنجائیکه درآمد حاصل از نفت به دلار است. شایعه ای مبنی بر اینکه سپاه در راستای آماده شدن برای پسا برجام (در صورت احتمال لغو توافق هسته ای) و همچنین تضعیف دولت روحانی، ارز به خارج از ایران انتقال داده، و ظاهرا بازار به این مسئله عکس العمل نشان داده که کاهش شدید ارزش ریال را بدنبال داشته است.

(۷) http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=22536 بیانات در دیدار جمعی از بانوان فرهیخته‌ی حوزوی و دانشگاهی

(۸) http://www.leftcom.org/fa یران-اتحاد-هیئت-حاکمه-حول-دیپلماسی-هسته‌ای-حسن-روحانی

Etikedoj