چشم انداز دوره پیش رو

بیانیه گرایش کمونیست انترناسیونالیستی

هیچ جنگی، مگر جنگ طبقاتی؟

از اینکه سرمایه داری وارد یک مرحله تاریخی پر تب و تاب شده است، تردیدی نیست. هم تشدید رقابت امپریالیستی و هم افزایش حرکات مردمی بر علیه سیستم شکست خورده، موید این نظر است. سایه طولانی سقوط بازارهای مالی سال ۲۰۰۸، کماکان به تاثیر گذاری خود بر کل سیستم سرمایه داری جهانی ادامه می دهد. پس از گذشت بیش از ده سال، « بهبود اقتصادی » به زعم برخی اقتصاددانان سرمایه داری به « رکود هماهنگ شده » تبدیل شده است. نرخ سود و رشد، یعنی خدای وجود سرمایه داری، در سراسر سیاره کماکان پایین باقی مانده و توسط نگهبانان اقتصاد بین المللی مانند صندوق بین المللی پول و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بارها و بارها مورد بازبینی قرار می گیرند. وضعیت چنان ناامیدکننده ای است که تریلیون ها دلار برای تقویت اوراق قرضه که دارای نرخ بهره منفی هستند ریخته میشود (به عبارت دیگر سرمایه گذاران، آنچنان نگران آینده هستند که به صادرکنندگان اوراق قرضه، پول می پردازند تا از پولشان مراقبت شود!).

دهه ها کاهش ارزش کمی، ممکن است یک سیستم مالی را از « ورشکستگی » بسیار بزرگ نجات داده باشد اما با چه هزینه ای؟ بدهی جهانی آنقدر سریع در حال رشد است که هر رقمی که در اینجا ما ارائه دهیم قبل از چاپ این مقاله، قدیمی شده و به روز نخواهد بود، اما به جرات میتوان اذعان کرد که بدهی جهانی در همه نوع، بیرحمانه بسوی ۳۰۰ تریلیون دلار قدم برمیدارد. « بدهی » برای همه یکسان نیست. برای معدودی که در راس هرم سیستم مالی هستند، بدهی « دارایی » محسوب میشود زیرا آنها جریان درآمد حاصل از آن را کنترل می کنند. اما برای میلیون ها نفری که درآمدشان در حال کاهش واقعی ست، مجبورند بین هیولای وام، پرداخت نزول قرض های گرفته شده غیر رسمی و وجه پرداخت کارت اعتباری، دست و پنجه نرم کنند که مدام یادآور نابرابری رو به رشد سیستمی است که بر علیه آنها علم شده است.

بنابراین جرقه اولیه بسیاری از حرکات مردمی که در خیابانهای سراسر جهان دیده ایم، در نگاه سطحی اولیه، نسبتاً بی اهمیت به نظر می رسد. فراخوان مالیات واتساپ در لبنان، افزایش قیمت متروی سانتیاگو در شیلی یا پایان دادن یارانه سوخت در اکوادور، همه و همه « کارد به استخوان رسیدن » برای افرادی بود که نه برای سالها بلکه برای دهه ها با کاهش سطح زندگی روبرو بودند. در پشت همه جنبش هایی که از آمریکای لاتین (شیلی ، اکوادور ، هندوراس) تا جهان عرب ( الجزایر ، سودان ، لبنان ، عراق) سر برآورده است، همان ترکیب مشقت اقتصادی و کاهش فرصت های شغلی برای نسل جوان ( که بیش از ۴۰ ٪ از جمعیت جهان را تشکیل می دهند) و احساس « ناعادلانه بودن » سیستمی که توسط رانت خواران و دزدسالاران فاسد اداره شده و از سوداگری اخیر سود می برند، نهفته است.

جنگ امپریالیستی

این سوداگری نتیجه بحران سودآوری است که در سرمایه گذاری تولیدی بازده کمتری را به همراه دارد. از این رو برای هر دولت، بازی اصلی هدایت درآمد از هر منبعی و به هر وسیله ای به سمت حوزه قضایی خود است. در نتیجه، رقابت در همه جبهه ها از جمله تولیدی و صنعتی، تجاری، پولی و استراتژیک در حال افزایش است. در این زمینه، گرایش بسوی جنگ صرفا هشدار دهنده نیست، بلکه واقعیت مشخص همه روابط بین الملل شده و وضعیتی است که همه قدرتهای اصلی امپریالیستی کره زمین را، در نقاط مختلف جهان مانند لیبی، یمن یا اوکراین درگیر می کند، که کشته شدن هزاران هزار نفر را با خود به ارمغان آورده است.

در سوریه حضور گسترده همه مجرمین اصلی این قتل عام به طور مداوم هر روز به یک رنگی درآمده و تغییر می کنند. با وجود منافع متنوع و غالباً متناقض، اتحادهای جدیدی شکل میگیرند و اتحادهای قبلی منحل می شوند، در اپیزودهای متوالی، ویرانی یک کشور را با ۲ میلیون کشته و ۱۲ میلیون آواره که بیش از چهار میلیون نفر آنها پناهنده هستند، به همراه داشته است. ترکیه، روسیه، ایران و محور شیعه در یک طرف صف بندی کرده و ایالات متحده، اسرائیل و محور اهل سنت در سوی دیگر. هرکدام دارای منافعی اند که از آن دفاع میکنند و در میان اینها، ناسیونالیسم های گوناگون به ابزار این و یا آن امپریالیسم و در نتیجه به آماج حمله دیگران، حتی اگر آنها بخشی از همان ائتلاف نیز بوده باشند، تبدیل شده اند. فرقی نمی کند پرولترها کرد باشند یا عرب، شیعه یا سنی. نکته مهم این است که آنها به درون مکانیسم های ایدئولوژیک این یا آن امپریالیسم کشیده می شوند و آنها به عنوان گوشت دم توپ برای منافع امپریالیسم که آنها را تحت الشعاع عقیدتی خود قرار میدهد، عمل می کنند. به محض تحقق اهدافشان بسادگی کنار گذاشته میشوند انچنانکه ایالات متحده به تازگی با یگان های مدافع خلق در شمال سوریه انجام داد.

اکنون بیش از یک قرن از عروج سرمایه داری امپریالیستی میگذرد. این امر منجر به جنگهایی شده که بتواند چرخه جدید انباشت سرمایه را بر ویرانه های آن ایجاد کند. اکنون از آخرین چرخه انباشت که وارد مراحل نهایی خود شده، تقریباً پنجاه سال میگذرد. به لطف جهانی سازی، مدیریت دولتی بخش مالی و سوداگری ها، این سیستم تا زمان ذوب بازارهای مالی ۲۰۰۸، خود را لنگان لنگان به جلو کشیده است. اما عدم موفقیت در سرمایه گذاری، بدلیل پائین بودن نرخ سود برای شروع چنین هزینه هایی، نه تنها توضیح چرایی شکست آنها در به چالش کشیدن تغییرات آب و هوایی ست، بلکه توضیح علل بن بست امروز نیز میباشد.

عدم موفقیت طبقه سرمایه دار در یافتن راه حل اقتصادی به نوبه خود بحران سیاسی آنها را شدت بخشیده است. در حالی که یک جناح تلاش می کند به فرمول های فرسوده کینزی بازگردد، دیگری به طور فزاینده ای به سمت ناسیونالیسم، جنگ های تجاری و اعمال تحریم علیه یکدیگر روی می آورد. چنین رویکردی، هرج و مرج در اقتصاد را افزایش می دهد (تجارت جهانی در حال کاهش است). تصور منجر شدن سقوط مالی بعدی به یک وضعیت اقتصادی حتی بدتر در سراسر جهان که بسیاری از نخبگان سرمایه در سرتاسر جهان پیش بینی میکنند که با خود حتی خطر جنگ عمومی تری را یا از طریق تشدید جنگ های فعلی و یا با بروز موارد جدید، به همراه داشته باشد، خیلی هم مشکل نیست.

گزینه

بنابراین، راه حل در مقابل بربریت قریب الوقوع چیست؟ متأسفانه، چنین راه حلی در درون اعتراضات فعلی نهفته نیست. این اعتراضات صرفا نشانه ضعف سیستم بوده و در خود و از خودشان نمی توانند راه حلی ارائه دهند. منافع متنوع اجتماعی و طبقاتی آنها تضمین می کند که سرانجام جنبش شکست خواهد خورد و طبقه کارگر و زحمتکشان با احساس تلخ مغبون شدن، به حال خود رها خواهند شد، در حالی که طبقات حرفه ای رو به افت و خرده بورژوازی، به عنوان حامیان نخبگان حاکم جدید یا قانون اساسی جدید ظاهر خواهند شد.

اما اگر دنیای جدید نتواند از طریق تظاهرات، نافرمانی مدنی یا اقدامات دیگری برای تحت فشار قرار دادن نمایندگان طبقه سرمایه داری مبنی بر اقدام علیه منافع خود به وجود آید، بنابراین وظیفه ما - یعنی کسانی از ما که قبلاً در سطح بین المللی بشکل سیاسی سازمان یافته اند - پیدا کردن وسیله ای برای مداخله در جوش و خروش اجتماعی برای ارائه دیدگاه انترناسیونالیستی طبقاتی ست. این امر با این دیدگاه که در مبارزات گسترده تری که شکل خواهد گرفت، حضور سازمان یافته تری داشته باشیم صورت میگیرد، بدون هیچگونه توهمی به امکان تغییر جهت اعتراضات فعلی، داشته باشیم.

این یک امید مقدس نیست. در شیلی تلاش هایی برای ایجاد کمیته های محلی برای هماهنگی مبارزات کمیته های محلی طبقه کارگر صورت گرفته است، در سال گذشته در ایران کارگران هفت تپه خواستار ایجاد مجدد شوراهای کارگری بودند. اینها « مشت نمونه خروار » هستند که چگونه یک جنبش طبقاتی خود سازمان یافته واقعی قادر به سرنگونی سرمایه داری، در صحنه حضور پیدا میکند. هنگامی که چنین جنبش هایی از طریق مجامع عمومی سازماندهی می شوند و سازمان های خود را برای مبارزه انتخاب می کنند، در اولین پله از این نردبان به سمت نوعی از جنبش طبقاتی می روند که قادر به براندازی سیستم فعلی بدبختی و ناامیدی است. فقط با اقدام در این نوع شورش می توان حزب انقلابی بین المللی آینده، بین اللمل جدید را بر اساس تنها برنامه عملی ضد سرمایه داری بنیان نهاد: برنامه بین الملل کمونیسم، که خود چکیده درس های تاریخی مبارزات کارگران در عرصه بین اللملی ست.

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی

نوامبر ۲۰۱۹

Ετικέτες