بر علیه ناسیونالیسم و جنگ!

روزگار خوشی نیست : با افزایش روزافزون استثمار و ستم و تنش های ملی؛ مسابقه تسلیحاتی و درگیری های نظامی در سراسر جهان، ابعاد وسیعی پیدا کرده است. اینها عواقب ناشی از خود بزرگ بینی و یا بی کفایتی این یا آن سیاستمدار نیست، بلکه زائیده کارکرد درونی نظام سرمایه داری ست.

*رکود اقتصادی

*برای اولین بار در یک دهه، صندوق بین المللی پول در برآوردهای خود از رشد اقتصادی جهانی، تجدید نظر اصلاحی نمیکند. برای برخی از هلهلهچی های سرمایه داری، این نشانگر بهبود اقتصاد جهانی ست. با این وجود، صداهای هوشیارتر این نظام بهتر می توانند به واقعیت این « بهبود » اشاره کنند. یک بار دیگر، پیش بینی ها، روی بدهی ها ست - به عنوان مثال، احیای اقتصادی آمریکا، مترادف با گسترش در بدهی کارت های اعتباری ست. و این بدهی ست که کماکان چرخ های این سیستم را به حرکت در می‌آورد. قرار بود که بدهی از طریق تورم و رشد کاهش یابد. اما، با کاهش سود، سرمایه گذاری ضعیف بوده و سیاست های ریاضت اقتصادی هم اوضاع را صرفا بدتر کرده است.

براساس گزارش بانک بین المللی، کل بدهی جهانی در سال ۲۰۰۸ به میزان ۲۲۵ ٪ تولید ناخالص داخلی بوده است. در حال حاضر این رقم به ۳۳۰ ٪ رسیده است. طبق گفته نظارت بر بدهی های جهانی در ماه ژانویه، بدهی های جهانی ( دولتی و خصوصی) صاف و پوست کنده از ۱۷ تریلیون دلار در سال ۲۰۰۶ به رقم باور نکردنی ۲۳۳ تریلیون دلار افزایش یافته است. حالا ما در یک دنیای فانتزی زندگی میکنیم که در آن تولید آینده پیشاپیش به رهن بی انتها، گذاشته شده است. فروپاشی مالی بعدی نه تنها اجتناب ناپذیر نیست، که در شرف وقوع نیز میباشد.

با این وجود، شروع این بحران اقتصادی سرمایه داری، خیلی پیشتر، به پایان رسیدن رونق پس از جنگ، در اوایل دهه ۱۹۷۰ باز می گردد. کارگران تاوان آنرا از آن زمان تا به امروز پرداخته اند. از سال۱۹۷۹ به بعد، دستمزد به عنوان سهمی از تولید ناخالص داخلی، با جهانی شدن که موجب فرار کارهای شغلی به مناطق اقتصادی با دستمزد پائین تر شده، مدام کاهش یافته است. امروزه ثروت جهان عمدتا به دست چند نفر افتاده است. برای مثال، در ایالات متحده آمریکا، تفاوت بین ثروتمندان و فقرا یک بار دیگر همانند سال ۱۹۱۷ شده است.

*شکست سیاسی

*شکست اقتصادی اکنون به بی ثباتی سیاسی تبدیل شده است. سیاست های محافظه کارانه نئولیبرال (که ارمغان فروپاشي سال ۸-۲۰۰۷ را برای ما آورد ) و کینزیسم، سمبل سوسیال دموکراسی (که حالا قادر نیست بودجه دولتهای رفاه را تأمین کند) هر دو در حل مشکلات جهان شکست خورده اند. احزاب حاکم قدیمی، دارند اعتبار و کنترل خود را از دست می هند. این عدم کنترل به هر شکلی، چه بصورت ناتوانی کامل دولت (مانند سوریه یا سودان جنوبی) باشد یا خروج انگلیس از اتحادیه اروپا و یا انتخاب ترامپ و یا فلج سیاسی و یا افزایش راست افراطی، به هر کجا که نگاه کنیم، مشحون از آشفتگی سیاسی ست.

بسیاری از این آشفتگی ها به حساب «پوپولیسم» گذاشته شده است. پوپولیسم در این شکل و یا هر شکل دیگری، همیشه در این گوشه و کنار بوده است، اما تا زمانی که احزاب قدیمی جریان اصلی سرمایه داری می توانستند وانمود کنند که برای بهبود اوضاع امیدی وجود دارد، حضور آنها به حاشیه های سیستم محدود می شد. برای سرمایه داری «پوپولیسم» در حال حاضر به معنی ظهور نیروهای جایگزین است که آنها معتقدند که سیستم را با کنترل خود، نابود خواهند کرد.

پس از 4 دهه رکود اقتصادی، ظهور سازمان های پوپولیستی در چندین شکل صورت گرفته است. پوپولیسم چپ ( پودموس، سیریزا، کوربین حزب کارگر، « سوسیالیسم » سندز ) خشم کارگران را به کانال ایمن صندوق های رای گیری رهنمون میکند بدون اینکه برنامه ای برای چالش کشیدن سیستم، داشته باشد. در نتیجه به شکست منجر خواهند شد. هر چند پوپولیسم راست از آن جهت که بر اساس سیاست ترس بنا شده، خطرناک تر است. پیام ناسیونالیستی آنها صرفا در مورد « اول امریکا » يا « در دست گرفت دوباره كنترل » و مانند آن نیست. بلکه بر روی نفرت از « دیگران » بنا شده است. سقوط استانداردهای زندگی؟ یهودیان، مسلمانان یا به طور کلی مهاجران، مقصر قلمداد میشوند. این امر موجب افزایش حملات بر ضد یهودیان و مهاجران و اسلام هراسی شده است ( که خودشان قربانی جنگهایی هستند که توسط ثروتمندترین قدرتهای سرمایه داری به آفریقا و آسیا برده شده است).

*جنگ تجاری...

*و این ناسیونالیسم دیوانه وار، به اینجا ختم نمیشود. با تأکید بر نیاز به دفاع از اقتصاد ملی علیه « دیگران »، بیگانگان و خارجیان، این بیگانه هراسی، جهان را به سوی یک مسیر خطرناک پیش میبرد. نظام سرمایه داری جهانی پس از جنگ جهانی دوم، بر اساس اقتصاد ایالات متحده و نهادهای آن با تکیه بر رونق بی سابقه تاریخ سرمایه داری، مسلط تر شد.

همه اینها زمانی که ایالات متحده دیگر نمی توانست دلار « به خوبی طلا » را حفظ کند، در سال ۱۹۷۱ پایان یافت. از آن زمان تسلط اقتصاد ایالات متحده روی بقیه جهان، علیرغم طولانی و آهسته بودن، به نسبت افول کرده، تسلطی که تحت پوشش استفاده از دلار به عنوان ارز اصلی تجارت بین المللی، بقیه جهان را وادار ساخته است که تاوان بدهی های نجومی آمریکا را بپردازد.

این نه کلاهبرداری چین از بقیه جهان، بلکه آمریکا بوده که از طریق استفاده عمومی از دلا، از بقیه جهان سواری رایگان گرفته است. هیچ کشور دیگری در جهان نمیتوانست برای پرداخت بدهی های رو به رشد خود، به چاپ اسکناس خود کماکان ادامه دهد، مگر اینکه این ارز به طور عمده در خارج از کشور پخش میشد.

هنگامی که چین فقیر و در حال توسعه، ساختن پایگاه تولیدی خود و افزایش تجارت خود با غرب را، ربع قرن پیش آغاز کرد، همه اینها به لطف سرمایه های ایالات متحده امریکا بود. آنزمان تعداد اندکی تصور می کردند که روزی به غول صنعتی جهان تبدیل شود. چین در حال حاضر از نظر تولید صنعتی، پس انداز، تجارت و حتی تولید ناخالص داخلی، با احتساب توازن قدرت خرید، از ایالات متحده پیشی گرفته است.

*...و جنگ های استراتژیک

*ایالات متحده ممکن است هنوز قدرتمند باشد، اما درگیری تجاری که توسط ترامپ به راه افتاده است، نشان می دهد که آمریکا موقعیت جهانی برتر خود را از دست داده است. پیش از این، ایالات متحده می توانست با این واقعیت که چین مالکیت معنوی و اسرار تکنولوژی را شرط سرمایه گذاری در کارخانجات کم هزینه خود کرده، کنار بیاید. حالا خطرات و ریسک بیشتر شده و آنهم نه فقط در مورد تجارت. ترامپ برای معرفی اولین تعرفه فولاد خود به قانون ۱۹۶۴ اشاره داشت که در دفاع از امنیت ملی ایالات متحده است. ما در حال حاضر به نقطه ای رسیده ایم که یک جنگ تجاری، پیام آور یک جنگ سوق الجيشی ست. این صرفا یک سناریوی ساده نیست.

با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق، فریاد فاتحانه آمریکا در مورد « پایان تاریخ » و آغاز یک نظم جهانی جدید، هیچ محدودیتی را برای خود قائل نشد. با این حال، این اوضاع طولی نکشید. شکست در افغانستان و عراق، با پیشروی چین همراه شد. خطر این وضعیت در این است که بین قدرت نظامی ایالات متحده و بقیه اختلاف فاحشی وجود دارد. سربازان آمریکایی تقریبا در همه جا حضور دارند، نیروهای دریایی کنترل خطوط کشتیرانی جهان را بدست دارند و هزینه های دفاعی آن، حتی از دو برابر چین و روسیه در کنار هم، بیشتر است. اگر رشد چین ادامه یابد و نفوذش در آفریقا و آسیا همچنان مثل گذشته رشد کند، ایالات متحده شاهد کاهش بیشتر قدرت خود خواهد بود.

فشار برای اقدامات نظامی پیشگیرانه، رو به رشد است و انتصاب اخیر بولتون و پومپو توسط ترامپ، امکان وقوع این اقدامات را بسیار نزدیک تر کرده است. آنها از حمایت اندیشگاه‌های آمریکایی که خواستار اقدام برای توقف چین میباشند، برخوردارند. همانطور که ما غالبا نوشته ایم، در طول تاریخ، جنگ های تجاری، پیش درآمد جنگ های مسلحانه بوده اند. هیچ تضمینی وجود ندارد که درد جانکاه طولانی این بحران اقتصادی نیز بدانجا ختم نشود.

*تنها گزینه

*تنها نیرویی که می تواند این روند را متوقف کند، اکثریت جمعیت جهان، طبقه کارگر بین المللی ست. اگر چه طبقه کارگر برای دهه های متوالی، در حال عقب نشینی بوده و از بیکاری، تورم، بازسازی صنعت و روش های جدید بهره برداری، رنج برده، کارگران مزدی، برای نظام سرمایه داری چه در جنگ و چه در صلح ضرورت بنیادی اند. نشانه ها حاکی از این است که پس از سردگمی های ناشی از نابودی شغل ها در دهه های۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، طبقه کارگر میرود که دوباره خود را در یک ترکیب جدید طبقه بندی، پیدا کرده و به شرایط قدیمی تن در ندهد. کارگران مهاجر، کارگران اقتصاد جدید و بخش های متخصص طبقه کار مزدی پرولتریزه شده پیشا پیش مبارزه را شروع کرده اند. فعلا اینها فقط علائم پراکنده هستند و هنوز یک پاسخ درخور و منظم به حملاتی سختی که ما مدت هاست از آن رنج می بریم، نیست، اما دست کم شروع شده اند.

حتی یک لحظه هم خیلی زود نیست. سیستم بیمار است. نه تنها محرک سود سرمایه داری، محیط زیست کره خاکی را در زمان صلح تهدید میکند، بلکه راه حل های نژادپرستانه ناسیونالیست ها، تهدید جنگ هایی ست که می تواند بشر را قرن ها به عقب برگرداند، تازه اگر بتوان ماندگاری را متصور شد.

با این وجود، مبارزه علیه استثمار، ظلم و نژادپرستی تنها آغاز کار است. اعتصاب، تحصن و تظاهرات می تواند موجب اعتماد به نفس و نیز اندوختن تجربه و گرفتن امتیاز از کارفرمایان و ملاكان شود، با این حال اگر قرار است که ما پا را فراتر بگذاریم و در هر مبارزه، دوباره از ابتدا شروع نکنیم، این مبارزات پایه ئی نیاز به تمرکز و یک برنامه دارند. در این روز اول ماه مه، فقط ۴ روز قبل از ۲۰۰ مین سالگرد تولد مارکس، ما کلمات او را به یاد می آوریم که « هر مبارزه طبقاتی یک مبارزه سیاسی است ».

در حالی که طبقه کارگر نیاز به ارگان های خود دارد تا تلاش های خود را در سرتاسر قلمرو وسیع متمرکز کند، فعالیتی که شوراها و مجمع های کارگری در گذشته انجام داده اند، همچنین برای ارائه یک دیدگاه سیاسی طولانی مدت و آگاهانه که مبارزه را در جهت کمونیستی هدایت کند، به بین الملل و حزب انترناسیونالیستی نیاز است. این حزب نه دولت در حال انتظار است و نه قطعا یکی دیگر از پروژه های پارلمانی ( آنطوریکه سوسیال دموکرات ها و استالینیست ها در نظر دارند )، بلکه ابزار سیاسی ضروری برای متحد کردن و هدایت جنبش رهایی است که از مبارزه طبقاتی به دست می آید. این حزبی است که گرایش کمونیست انترناسیونالیستی خود را بدان متعهد کرده تا برای یک جهان بدون طبقات، بدون دولت، بدون استثمار و مرزهای ملی ، بدون قحطی و جنگ، که در آن رشد آزاد هر فرد شرط رشد آزاد همگان باشد، مبارزه کند.

گرایش کمونیست انترناسیونالیستی

اول ماه مه ۲۰۱۸

Ετικέτες