کدام گزینه ؟

اعلامیه زیر توسط رفقای ایتالیایی ما در تظاهرات « روز بدون مونتی » در تاریخ ۲۷ اکتبر در رم، پخش شده است.

بحران به پایان نرسیده است و این بحران صرفا به دلیل وجود « بدهی های بد » و یا « بانک های بد » نیست. این یک بحران ساختاری ست که برای چندین دهه با ما بوده است.

مهم نیست که در کجا زندگی می کنید، در جهان به اصطلاح « پیشرفته » و یا نه، دستورالعمل یکی ست. ناامنی شغلی، اخراج، کاهش مزایای کاری، افزایش بیکاری جوانان، افزایش مالیات برای کارمندان و بازنشستگان، کاهش حقوق بازنشستگی و کمک های دولتی. ما با وخامت بی رحمانه شرایط زندگی و کاری، دست بگریبانیم.

در سه دهه گذشته، طبقه کارگر بین المللی همواره در حال عقب نشینی بوده است، چند نمونه کوچک از احیای مبارزه، تنها در کشور هایی بوده که از بدترین اثرات آن رنج برده اند، مانند یونان و اسپانیا. با توجه به وجود چنین فجایعی بر فراز سر طبقه کارگر، عدم رویت این عقب نشینی و پراکندگی غیر ممکن است. شکست های پی در پی در طول سالیان متمادی، طبقه کارگر را از آگاهی به قدرت خود محروم کرده ( و روشن کرده که هر گونه راه حل های اصلاح طلبانه محتوم به شکست اند)، اما در همان حال، دشمن ما بورژوازی، خود را در همه جبهه ها بهتر تجهيز و تقویت کرده : از جبهه ایدئولوژیک و سیاسی گرفته تا جبهه سرکوب و نظامی. امروز بیش از هر زمان دیگری، توجه و تمرکز، روی تعهد فعالترین مبارزین برای ایجاد یک تکیه گاه استوار سیاسی و سازمان مرجع، یعنی حزب پرولتاریا، ضروریست.

احیای مبارزه طبقاتی از طریق توان و ظرفیت پرولتاریا ( بیکاران، کارگران بازار سیاه، کارگران، کارکنان، کارگران موقت، کارگران بازنشسته) برای اتحاد، بدون در نظر گرفتن سن، اشتغال، وضعیت و یا صنف، بدست خواهد آمد. این وحدت را میتوان، در هر واقعه ایی، از طریق ایجاد کمیته های مبارزه بدست آورد که بتواند محدودیت های اتحادیه ائی را شکست داده و با یک نیروی واحد اقدامات عملی مبارزه را به پیش ببرد.

اما حتی این نیز کافی نیست. برای اقدام قاطع، مبارزه باید به یک مبارزه سیاسی طبقاتی، علیه خود نظام، نظامی که مولد بحران و ظلم و ستم است، تبدیل شود. مبارزه ما علیه جوهر آن، یعنی سرمایه و علیه نمایندگان آن، طبقه ی حاکمه است. آنچه که ما در واقع بدان نیاز داریم، یک جامعه کاملا متفاوت میباشد، جامعه ایکه در آن تولید برای رفع نیازهای بشر انجام میگیرد، ابزار تولید و توزیع اجتماعی اند و بصورت خصوصی مدیریت ( یا ملی …) نمیشوند ، جامعه ای که در آن تولید برای رفع نیازهای واقعی انجام میشود، که در آن، محیط زیست، در نهایت غارت و ویران نمیشود. این فرآیند تحول انقلابی، فقط میتواند از طریق تصرف قدرت سیاسی توسط پرولتاریا بدست آید.

ما مشتاق رسیدن به چنین کمونیسمی هستیم. این با آنچه که در اتحاد جماهیر شوروی، چین، کوبا، و غیره و غیره وجود داشت، هیچ چیز مشترکی ندارد.

ما برای متقاعد کردن رفقای هم طبقاتیمان برای گزینه واقعی در برابر سرمایه داری و سازماندهی خودمان به منظور شکست قدرت گانگستر های سرمایه داری، به یک تلاش طولانی نیازمندیم. به همین دلیل ما کسانی که نیاز به یک جامعه جدید و نیاز به وجود حزب کمونیست انترناسیونالیستی، به عنوان نقطه مرجع سیاسی و سازمانی برای استثمار شوندگان را، برسمیت میشناسند، فرا میخوانیم که با حزب کمونیست انترناسیونالیستی تماس بگیرند.

نبرد کمونیستی ( Battaglia Comunista )

پنجشنبه، ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲